Klik op het driehoekje om de tekst bij dit Dalfzitje te beluisteren in het lokale dialect.
Hieronder kunt u de tekst ook lezen:
U zit op de Peter en Jansbank. Peter en Jans zijn inmiddels overleden, maar zodra u straks weg bent, zitten hun geesten er weer hoor. Dan kletsen ze weer eindeloos over de alpaca’s, het weer, de dorpsgenoten, hoe het vroeger ging, familieleden, plannen, auto’s en trekkers, maïs, gras dat gemaaid moet worden en nog veel meer gewichtige zaken.
Tot ongeveer 2020 ontmoetten ze elkaar hier regelmatig in levenden lijve. Peter Hogenkamp maaide het gras waar u nu bent met de trekker en cyclomaaier of hij fietste hier langs. Jans van der Vegt inspecteerde zijn alpaca’s en wallaby’s of reed langs in zijn Opel Sigaar.
Ze waren als buurjongens opgegroeid bij de kruising Dommelerdijk-Schapendrift, een kilometer noordwaarts. Boerenjongens. Peter kroop onder de koeien (zo heette het met de handen melken), Jans kroop onder de auto’s. De auto’s stonden op de deel tussen de koeien en soms hielp Peter Jans. Dan lagen ze met z’n tweeën tussen de koeien en krikken.
Later startte Jans garage Van der Vegt, de auto- en motorzaak die nog steeds hier een eindje naar links staat. Peter werd boer aan de Schapendrift, de boerderij is er ook nog steeds. Het werk lieten ze steeds meer over aan hun zoons, zodat ze zelf tijd hadden voor leukere dingen. Zoals kletsen. Als zouden ze zelf nooit spreken van kletsen. Kletsen klonk als niks doen en dat mocht eigenlijk niet. Nee, ‘ik heb die-en-die nog espreuk’n’, heette het. Dan leek het nog wat belang te hebben.
Jans was eindeloos in de weer tussen de alpaca’s. Die lopen hier al tientallen jaren. Aan- en verkoop, scheren, ziektes, voortplanten en de jongen zien opgroeien, wintervoer halen, het land bewerken en soms uitgebroken wallaby’s terugvangen; het kostte allemaal veel tijd.
Om inteelt te voorkomen, moest elk jaar een hengst van elders worden gebracht. Met hengsten is het oppassen geblazen. Zo merkte ook Jans. Een boze hengst gaf hem plots een hengst en ging vervolgens bovenop hem liggen. Jans kreeg het warm en benauwd. Hij was alleen en kon niet wegkomen! Dit zou nog heel slecht af hebben kunnen lopen. Maar wie kwam er precies op tijd langs op de fiets? Precies. Peter gooide de fiets in de bermen rende al ‘Hééééj’-end naar de plek des onheils. De alpacahengst schrok en koos het hazenpad. Jans, volgens Peter flink rood aangelopen, kwam weer in de benen en maakte zich uit de voeten. Leunend op het hek hebben ze nog een flinke tijd staan kletsen. Als u straks weg bent en zij hier weer zitten, gaat het er absoluut weer over!
Dit Dalfzitje is gemaakt door Willem&Willemijn in opdracht van Pedicuresalon Rita en Willem Hogenkamp Organisatieadvies