Dit bankje en de tekst op het bordje is gemaakt en geschonken door Henk Riezebos. De grond is beschikbaar gesteld door Jan Dijsselhof, die ook het verhaal hieronder schreef:
De Mennistensteeg: een weg met geschiedenis
De naam Mennistensteeg verwijst naar de menisten of mennonieten, in Nederland beter bekend als de doopsgezinden. Deze geloofsgemeenschap ontstond in de zestiende eeuw. In een tijd waarin doopsgezinden hun geloof niet altijd openlijk konden belijden, kwamen zij soms in het geheim bijeen op afgelegen boerderijen en in schuilkerken. Paden en wegen die zij gebruikten om deze ontmoetingsplaatsen te bereiken, kregen op verschillende plaatsen namen als Mennistensteeg of Mennistenweg. Waarschijnlijk dankt ook onze Mennistensteeg hieraan zijn naam.
De geschiedenis van de weg is op verschillende manieren terug te vinden. Zo vermeldt het DNA van Dalfsen dat Mennistensteeg 4, het huis Ten Westerhof, al in de middeleeuwen een hofboerderij met een besturende taak was, waar de dienstman van de Bisschop woonde. Veel erven waren in bezit van de Bisschop en de boeren (horigen) moesten de pacht afdragen op deze (hof-)boerderij. De bewoner werd de hofmeier genoemd. Het moet een groot huis geweest zijn met een gracht er omheen, een soort landhuis. Het oude huis werd eind 18e eeuw afgebroken en een nieuwe boerderij werd iets verder naar het noorden gebouwd. De gracht werd gedicht. Bij droogte waren de contouren van de gracht nog lang in het land te zien.
In de jaren zestig zag de weg er nog heel anders uit. De Mennistensteeg was toen langer dan tegenwoordig: aan de oostkant liep hij door tot aan de Om de Landskroon en aan de westkant verder langs het bos tot aan de Dedemsweg. Aan beide uiteinden was het nog een zandweg.
In de jaren zestig en zeventig bestonden er plannen om in dit gebied een autoweg aan te leggen. Zo’n veertig tot vijftig jaar later kwamen er opnieuw ingrijpende verkeersplannen, ditmaal om de huidige Hessenweg tot autoweg om te vormen. In verband met die plannen werden twee woningen van de Hessenweg naar de Mennistensteeg verplaatst. Uiteindelijk gingen beide plannen slechts in beperkte mate door.
Alle verschillende boerderijen kregen in de loop der jaren een nieuw leven als prachtige woonboerderijen. Ondanks alle veranderingen is de omgeving van de Mennistensteeg een kleinschalig en betrekkelijk rustig gebied gebleven. Bos en natuur, koeien en paarden in de wei en akkers bepalen nog altijd het landschap. De weg zelf veranderde van zandpad in asfaltweg en werd uiteindelijk een fietsstraat, maar zijn landelijke karakter bleef behouden.
We hopen dat nog vele mensen op dit bankje, midden in dit kleine bos, plaats zullen nemen om van die rust en het mooie landschap te genieten. Even stilstaan, om je heen kijken en ervaren wat deze bijzondere plek te bieden heeft.
Jan Dijsselhof
